Optimist

De Optimist is een zeilbootje dat is ontworpen voor zeilers tot 45 kg. Kinderen leren vaak in dit bootje zeilen. Ik ben ook een optimist. Al heeft de vakantie ons niet lichter gemaakt, ik denk dat het moet kunnen. Ik check youtube nog even om een beetje een beeld te hebben hoe je zo’n bootje optuigt, en dan is het vast net als zeilen in mijn Finn. Op youtube zie ik en passant nog hoe je een roltag in een Optimist maakt en mijn enthousiasme groeit.

Om 15 uur is het hoog water, dus tussen 14 en 16 uur heb ik de minste kans vast te lopen in de Parapara Inlet. Een bijna afgesloten baaitje van zo’n 500 meter breed. De wind is 12 tot 17 knts, zeg maar zo’n windkracht 4. Perfect. Vooral met kleine buitjes neemt de wind dan lekker toe.

Het eerste obstakel: de boothelling is recht op de wind aan lage wal. Optuigen lukt, maar voor het wegkomen tussen het riet heb ik wat duwhulp van Berna met een lange stok nodig. “Niet filmen hoor”, roep ik ondertussen. Ik weet dat het er erg sullig uitziet, prikken in de rietkraag. Maar dan ben ik toch op het ruime sop. 
 
Dubbelgevouwen op mn knieën lukt het zeilen net. Aan de wind is mijn contragewicht midden in de boot al prima, hangen kan t scheepje niet verdragen. Die roltag wordt een rolberoerte voor het bootje. Als de wind stevig oppakt kraakt het scheepje. Als ik teveel op het roer leun ben ik bezorgd de helmstok te breken. We maken samen wat water maar het scheepje genaamd Mudshark weet aardig te zingen in de golven.

Halverwege werk ik nog even wat overtollig buiswater overboord. Mijn gevouwen gewrichten beginnen na 45 behoorlijk te klagen. Tijd om aan diezelfde lage wal een landing te maken.

Berna is inmiddels al lang terug naar het huisje. De eerste poging, ruime wind op de landing af en dan tegen de wind in draaien en hopen dat ik verder naar de kant deins, lukt niet. Het vergt nog wat oefening. Staan op het water en daar even mijn zeilen strijken lijkt me een slag te veel voor het oude scheepje. Na poging twee en drie lukt mijn strategie. Even eruit stappen in het ondiepe stuk en we zijn goed geland. Ik merk dat de batterij leeg is en ik mijn voeten de eerste minuten nauwelijks nog voel. Maar dat gevoel komt weer en de Mudshark kan terug in de shed. Ze was blij weer even te hebben gevoeld waar ze voor is gemaakt, zeilen!

En Berna? Die haalt me om 16 u op en gaat dan een lekkere wandeltocht op de paden achter ons huis maken. We zijn allebei erg voldaan als we onze vega tortilla eten.