Gladde pijlpuntstaart rog

Na het rustige dagje van gister is het vandaag tijd voor wat aktie! We gaan kayakken in het Abel Tasman National Park, zo'n 35 minuten rijden. In de opkomende zon met bijbehorende blauwe lucht rijden we naar Tata Beach (niet gesponsord door). Met drie andere boten beginnen we op een zeer kalme zee. Arien is druk bezig met het uitproberen van de Go pro, ik probeer koers te houden. De gids is een jong meisje, praat vlak en onverstaanbaar maar is wel aardig dus we houden haar maar.

We varen langs mooie rotspartijen, mosselfarms en zwarte driehoekige vormen... Het zijn roggen die wakker worden van onze peddels. Ze slapen in het zand in ondiep water dus je ziet ze pas als ze gaan bewegen. Ze fladderen rondom de boot en eentje springt zelfs uit het water omhoog. Die was t blijkbaar echt zat. De steek is niet perse dodelijk (hoewel Steve Irwin, de Australische Freek Vonk, het niet meer kan na vertellen) maar zover gaat de dreiging niet. Na een stop op het strand steekt de wind op en door centimeters hoge golven worstelen we ons naar open zee. Bijna 4 uur varen, we zijn een beetje moe.

We lopen nog twee wandelingen. Een omdat de foto in een brochure ons wel aansprak maar dezelfde locatie, een nauwe doorgang in het limestone gebergte, konden we niet vinden en na 4 km geven we het op. De tweede wandeling gaat naar een natuurlijke bron waar verschrikkelijk maar dan ook verschrikkelijk zuiver water uitkomt. Om een beeld te geven: als de bodem 63 meter diep zou zijn zou je het nog kunnen zien. Het helderste water op aarde heeft geloof ik 70-80 m zicht. Het water uit de bron doet er 10 jaar over om als regen te vallen, door de grond te gaan en bij de bron weer tevoorschijn te komen. Om dit geheel zo te houden is het verboden pootje te baden.

Onze pootjes zijn moe, onze kleren onder het zand en zout, een beetje chips houdt ons wakker om voor jullie dit verhaal met de fantastische foto's van Arien te maken.

Berna