Goudzoekers

“En pijntjes?”, vraagt Berna bij het ontwaken. “ Ja, overal, maar vooral mijn bovenbenen”. “Ik heb nergens last van”, zegt ze en springt uit bed. De opgevouwen zeiltocht eist zijn tol. Maar gelukkig wil Berna eerst een uur wakker worden voor we een plan maken. Piepend en krakend kom ik op gang. 

Een rustige ochtend lezen, tekenen en schaken verder en we hebben een plan. Even lunchen en dan het goudzoekers pad  lopen, een rustige wandeling over de route van de goudzoekers uit de negentiende eeuw. Want Golden Bay verwijst nu naar de goudgele stranden in de stralende zon, maar dat was ooit anders. We verwachten veel oude restanten van het werk van de mijnwerkers, zo belooft de folder ons althans. 

Voor we gaan gooit Berna nog even een pan met water over de achterruit. De dustroad maakt achteruit kijken in de spiegel zinloos. Rond half drie starten we onze wandeling nadat we heel veel dust road hebben gereden…Het is weer  zoeken naar het pad. Onderweg doet Berna nog even een ‘Backwards-Fosbury-Flop’ over een hek. Geen spoor van mijnwerkers te zien. Halverwege komen we bij een imposante grot waar ze in geschuild hebben. En het schijnt ook gedanst, ach met enig fantasie. We keren terug en de lichte “even de spieren loslopen”-tocht blijkt dan toch weer 3 uur geduurd te hebben.

Snel douchen en dan gaan we voor een maaltijd in de lokale Mussel Inn. Populair en zo dadelijk start de band. Dan eet ik mijn bordje mosselen en weet dat de eiwitten mijn spieren goed gaan doen!

Arien

oei, foutje in de keuken. Anderhalf uur verder en nog geen mosselen. Wel een gratis biertje…..foto’s komen later want t bereik is … hier