Paradise running through your bloody veins

We rijden rond de Eastcape, een gebied ongeveer zo groot als Groningen, Friesland en Drenthe. De autoweg is 2-baans en de meeste huizen in het gebied liggen eraan. De weg loopt alleen rondom de kust. Ver landinwaards is er een weg middendoor. Tussen deze wegen is er berg, rots en bos. Makkelijk dus, alle huizen aan dezelfde weg, route 35. Ons huisnummer is 10486, en we verblijven nu op eenderde van de route.

Een fantastische route. Het draait, slingert, klimt omhoog en daalt. Bij rivieren is de brug 1-baans. Goed kijken naar een tegenligger en hop daar ga je. Berna rijdt, want helaas er is nog geen verhuur markt voor aangepaste auto’s. Dus ik rij shotgun, lees kaart en scan de gidsen voor mooie tips onderweg. “Wat dacht je van een stop voor het beste Macademia Nut icecream  bij Pacific Coast Macademia’s?”. “Hé daar heb je het bord van ze.”……. Gek, dit huisnummer is al in de 8800, ze zitten op 8462…En zo missen we ook de baai van het plaatsje Waihau Bay. Tot we keren en zien dat we al draaiend en kerend voorbij de afslag zijn gevlogen. 

In die baai heerst een zomerse loomheid van een dunbevolkt gebied waar iedereen elkaar kent. 90% van de bevolking is Maori, en vandaag hebben ze een begravenis gehad, zagen we onderweg. Dus zitten ze aan een biertje en wij een kop thee. We speuren nog even naar een groen zwembrilletje, maar die staat de walvis kennelijk goed.

Vandaag, de volgende dag, halen we koffie bij de benzinepomp annex shop annex postkantoor annex snackbar in dezelfde baai. En daarna vinden we alsnog de Macademia notenkweker. In de Nuthouse eten we ons ijsje en ik voel me er thuis. Hoe we die gemist hebben? Aan het eind van een zonnige dag nog een duik in zee en op de terugweg rijden we naar het huisje en draaien onze muziek. “If you feel like paradise running through your bloody veins you know it is love coming your way”. We zingen hard mee, genieten en Berna raced zo ons huisje voorbij!

Arien