Jaws V, griezeliger kunnen we het niet maken

Vanochtend zijn we uit Waihau Bay vertrokken nadat we een praatje hebben gemaakt met Nicola, de dame die eigenaar is van het huisje. We hebben haar de afgelopen twee dagen op een stoel op de veranda zien zitten, met haar neus richting ons. Zat wel 40 meter tussen hoor. Maar ze vertelde ons dat ze vijf huizen verhuurt en eindelijk eens twee dagen op haar kont kon zitten omdat alles vol zat. Even geen schoonmaak! Ze zat dus niet haar tijd te verdoen met naar ons te staren maar te genieten van haar rust. Oke, wij konden ons beeld maar beter bijstellen. 

Onderweg is er veel natuur te zien en zeer weinig mensen. Lottin Point is daar een goed voorbeeld van. We waanden ons aan het eind van de wereld, aan het eind van een zeer smal, doodlopend weggetje. Op de kaart hadden we een paar points of interest aangegeven: Manuka honey café, grootste pohutukawa boom, mud pools. Drukke dag dus.

Het café bleek niet meer te bestaan, wel viesruikende olie gekocht voor Ariens zonnebultjes. De grootste boom stond er nog wel. Geen mudpool gezien wel veel stukken weg die vorig jaar tijdens een cycloon waren weggespoeld. Nu alweer veel gerepareerd maar doorrijden is er niet bij. Kortom, een diverse autodag.

Bij deze wil ik Arien in de aanbieding doen als iemand ooit een te gekke slaapplaats nodig heeft in een ander land. Ze zoekt net zolang tot ze een perfecte plek heeft gevonden. Ook nu weer in Tokomaru Bay. Een groot huis met een grote veranda en een uitzicht...wauw.

Een klein grasveldje scheidt ons van de zee en een haai. Haai?? Ja en hij beweegt nog! Staat er een familie op het strand met vijf vissen een een klein haaitje, waarschijnlijk een bronze whaler (koperhaai).  Hij is aangespoeld met hoog water maar ja, gaan wij nu nog de zee in? Ja, tot onze enkels, slappe hap. Hier moeten we een nachtje over slapen. Morgen als er meer mensen zwemmen durven we wel weer, kan die haai uit een heleboel meer mensen kiezen dan alleen ons.

Berna

​​​​