Uit volle borst

Op zondagmorgen ga je naar de kerk. Wij wel, althans alleen vandaag, want erg gelovig zijn we niet. Op het kleine eiland zijn veel kerken en gelovige inwoners. Op zondag om 10 uur is de dienst waarin veel gezongen wordt, en dan mogen de toeristen ook komen. Op andere tijden en dagen natuurlijk ook, maar dan is het echt serieus. 

We lopen om 9.35 de deur uit om naar de kerk te wandelen. De linnen broeken zijn voor het eerst uit de koffer gekomen en we hebben zelfs nog even gestreken. We zien families voorbij komen in hun pick-up, kinderen in de open bak met de haren in de wind. Voor de kerk staan kinderen en vrouwen in uniform opgesteld in een lange rij. In de kerk veel dames met hoeden met daarop een bloemenrand. De mannen hebben hun kleurige blouses aangetrokken, het is er een fleurige boel. Als de dienst begint komen de kinderen en vrouwen binnen gemarcheerd met drie vlaggen. Die krijgen een mooie plek en de dienst begint met een meerstemmig  gezongen volkslied. Oei, kippevel. Iedereen kan hier echt zingen zo lijkt het. En dat doet iedereen ook. Tijdens de dienst wordt de tekst van de liederen (in Raratongaans) geprojecteerd. Het is echt heel indrukwekkend. Er zijn liederen waar de mannen stukken zingen en de vrouwen ‘antwoorden’ (of omgekeerd). Meerstemmig en in goed volume, want de kerk zit vol. Ik kijk opzij en zie tranen in Berna haar ogen, en ik hou het ook niet droog. Dit is indrukwekkend. Tegen het einde van de dienst vraagt de priester of de bezoekers even willen gaan staan. Nu komt er een lied in het engels en zijn jullie aan de beurt. Er wordt gelachen en we doen uit volle borst mee, een beetje geholpen door de lokale bevolking. Na de dienst schudt iedereen elkaar de hand, de hoedjes gaan af en de dames stappen op hun brommer of wandelen naar huis. Dat doen wij ook, onderweg drinken we koffie en een smoothie.

Bij ons huisje staan fietsen die we mogen gebruiken. Heel comfortabel zitten ze niet maar een uurtje de omgeving verkennen op de fiets kan wel. Datzelfde herhalen we op het water. Met een kano die ook bij het huisje hoort peddelen we rond en filmen met de geleende go-pro mooie vissen. Het koraal groeit hier voor de deur en er liggen veel losse stukjes op het strand. Twee stukjes die daar liggen gaan even mee om ze te bekijken, maar gaan morgen gewoon weer naar het strand. We lopen het risico op een fikse boete op Schiphol, dus dat laten we maar gewoon waar het ligt. Die regels zijn er vast niet voor niets (stukjes kleiner dan 3 cm mogen wel, maar ja).

We hebben we wat pech met het weer. Ondanks een constante 28 graden komen er wat buien over vandaag. Dat levert vooral een hoge luchtvochtigheid op. Hier direct achter ons huisje is een aantal avonden per week een food-market. Muziek en heel veel kleine kramen waar ter plekke eten wordt bereid. Niet heel duur en gezellig om te eten. Als we er zitten te eten barst er een heel stevige bui los. Onder de paraplu slalommen we rond de plassen naar huis waar we nu op de veranda naar de zee staren en jullie meenemen in onze wereld. Wat een bijzondere laatste week van een prachtige reis!

Arien

er zijn veel foto’s bij gisteren terecht gekomen. Is vandaag nog even zo, het makkelijkste is het als je gewoon ook tussen de foto’s van gisteren kijkt. En dan zou het morgen weer moeten kloppen. Gek hoor, die datumgrens