Trips en trippels

Het zuidwesten van het Zuidereiland bestaat uit een fjordengebied met zestien fjorden waarvan er maar enkele toegangelijk zijn voor toeristen. Fjorden vergelijkbaar als in Noorwegen met hoge steile wanden en veel water dat daar dan weer afvalt. De beroemdste is Milford Sound met de foto van Mitre Peak die iedereen wel kent die wat van NZ weet. Een berg die recht uit het water steekt en lijkt op de mijter van Sinterklaas.

Deze ochtend worden we opgehaald door een busje (ik ga deze keer niet zelf rijden) en halen nog 12 mensen op. De weg naar de Sound is een lange bochtige weg met meren, hoge bergen, vlaktes en bos. En een lange tunnel dwars door een berg graniet heen. Onze gids vertelt er vrolijk op los. Na verschillende stops onderweg stappen we in Milford op de boot. Er liggen zo'n 7-8 boten afgemeerd want het varen op de Sound is massa toerisme geworden. Behalve een stukje wandelen is varen ook het enige wat je daar goed kunt doen. Het weer is prima, geen regen (er valt minimaal zo'n 8 meter per jaar), een paar zandvliegjes, mooie watervallen en een dozijn zeeleeuwen. Deze liggen lekker te zonnen of te vissen en trekken zich niks van toeristen aan. 

Na het varen is onze gids weer terug van haar postronde. Tijdens covid bleek het handig om de paar overgebleven bezoekers aan Milford te combineren met het rondbrengen van post, en dat doet ze nog steeds. Op de terugweg zouden we gaan wandelen. Zoals jullie ondertussen weten zijn wij op alles voorbereidt (muts, handschoenen) maar de twee "trippeltjes" die we doen zijn 10 en 20 minuten, op vlak terrein. Nou, dat kunnen we op onze badslippers nog wel doen, dus dit viel wat tegen. Eigenlijk hadden we de hele dag zelf kunnen regelen maar een dagje niet autorijden is ook wel eens lekker. 

Wat wel een meevaller was, is de ontmoeting met de kea, de nationale, zeer slimme, terror-papegaai-achtige vogel. Op een parkeerplaats zitten er zo'n zes op een camperdak, de rubberen strips eruit te trekken, met af en toe hard gekrijs. Ze weten dat waar mensen zijn, iets te halen valt, rubber dus en vast ook wel iets echt eetbaars. Ze tillen zelfs wegafzettingspilaren op om ze zo op de weg te zetten dat auto's moeten stoppen, en dat de kea weer lekker met die auto kan klooien. Ze poseren ook gewillig voor alle toeristen met camera's.

Al met al een prima dag in een mooie omgeving maar niet helemaal wat we dachten van te voren. Hoewel, na gisteren waren we wel toe aan een rustige beweegdag dus gaan we niet krijsen, dat laten we de kea's doen.

Berna