Politie -Stop

Nee Luppo, dit verhaal gaat nog niet over jou. Voor alle andere lezers, Luppo is een geweldige (gepensioneerde politie-)man die met veel zorg een oog in het zeil houdt bij ons huis. Maar eerst terug naar de dag. 

Na een heerlijk weekje vulkaangebied rond Rotorua en verblijf in een heel leuk huisje in stille natuur trekken we verder. Ons plan, naar de Westkust van het Noordereiland, want daar rijst de enorme vulkaan Mount Taranaki uit het landschap omhoog (denk aan Mount Fuji in Japan). En vanuit ons nieuwe huisje zou je die vulkaan moeten kunnen zien, verwachten we. Mooi gebied om te wandelen en de Westkust te bezoeken. Maar om er te komen hebben we een lange reisdag te gaan, dus vroeg op en rap weg.

Nog 1 keer langs de bakehouse voor 2 Latte’s large; nee niet voor Berna. Maar die stop zorgt wel voor een kickstart bij Berna. Hoe rijdt ze gewoonlijk in NZ. Nou rustig. Onbekende slinger wegen maken ons vaak net wat trager dan de locals, dus bij de passing lane zone zijn er altijd wel wat achterliggers die blij zijn dat ze onze auto vanuit de spiegel gaan zien. En onze lezers van het eerste uur herinneren zich vast nog onze schrik van het internationale rijbewijs….. Berna heeft uiteindelijk wel een officieel ogend papiertje maar het best zou toch zijn om het niet aan de politie te hoeven tonen. Dan hoeven ook niet te testen of het officieel genoeg is, zeiden we.

Hmm een cafeïne kickstart dus. 2 minuten onderweg en op de andere baan keert een politiewagen die ondertussen zijn zwaailicht aanzet. Ai, die is voor mij, zegt Berna, ik mag hier maar 80 en ik ging iets harder. Vol ongeloof, nippend aan mijn koffies, zie ik inderdaad dat we nu achtervolgd worden door een politieauto met zwaailicht. Ik vertel Berna nog snel even dat dit echt niet handig is en zeg “o jee, dat rijbewijs”. 

Berna is inmiddels al gestopt, slikt even en schuift haar raampje omlaag. Vriendelijk naar buiten hangend zegt ze direct tegen de inmiddels aangekomen agent dat ze weet wat er mis is. Ik reed te hard. Of ze weet hoeveel? Nou 90 ofzo? Nee mevrouw, 100…  Maar wat doet u hier en waar bent u op weg naartoe. En dan start Berna een uitgebreid vakantie verslag compleet met familie leden. Jullie weten hoe leuk die verslagen zijn. En al snel zijn we goed in gesprek. Het gesprek eindigt zoals je hoopt: ik ga u geen boete geven. Have a nice day!! En weg is de agent. Goh, dat internationale rijbewijs is nooit bekeken, constateren we opgelucht.

De rest van de dag? Zo’n lange vermoeiende autodag door Hobbit landschap (erg mooi en langzaam) die je door rijdt om ergens te komen. En deze keer is dat in een iets kleiner uitgevallen huisje dan de plaatjes. De berg hebben we nog niet gezien want die zit in heel dichte mist. Het huisje schudt heen en weer op de windstoten, morgen code oranje. Maar ik stap zou in een warm bad op het balkon (foto na 8 u) waar het uitzicht er nog steeds best mag zijn.

Arien