Paradijsvogeleend uit Rotterdam

Al bij de eerste drie woorden engels die hij spreekt weten we het, onze gids van vandaag is een Hollander. Dus vraagt Berna direct bij het instappen of hij uit Leiden komt. “Nee, I am a Kiwi” is zijn antwoord. Maar bij zijn intro in de bus vertelt hij dat hij Charles heet, dat hij 33 jaar in NZ woont en oorspronkelijk uit Nederland, Rotterdam hoor, komt. En ja, dat hoor je. Hij blijkt een goede verteller, met een sausje Rotterdam over elke zin.

We waren vandaag op de Farewell Spit (zie kaartje bij de foto’s). Dat is een hele smalle strook zandduinen die uitsteekt in het noorden vh Zuidereiland. Een natuurgebied als een heel groot Waddenstrand, met heel veel vogels en zeedieren. Het is een natuurreservaat waar je alleen maar in mag met de gidsen van Farewell Spit Ecotours. Zij rijden je rond in een bus die is gemaakt om over zandduinen te komen en om over het strand te rijden. Vergelijk het met de Vliehorst expres, een bus met van die grote wielen. En zo’n bustour wordt geweldig als je een goede chauffeur/gids hebt, Charles dus. 

Charles blijkt vanaf het eerste vertrek dol-enthousiast bij elke vogel. Dan trapt hij op de rem, vertelt dat hij eigenlijk moet doorrijden van baas Paddy, maar dat hij dat nu toch even niet doet. Want de Paradijsvogeleend (“for the Dutchies in the back”) moeten we toch echt zien. En de White Heron, Black Shag,  Spotted Shag, Black Swan en ga zo naar door. Aangevuld met hele verhalen over deze vogels, en meest bijzondere feitjes.

Wisten jullie bijvoorbeeld dat de Bar-tailed- Godwit rechtstreeks van Farewell Spit naar Alaska vliegt in 8 dagen. De vogel stopt niet onderweg, en verliest tijdens de tocht de helft van zijn lichaamsgewicht, de helft van zijn maag en de helft van zijn lever. En doordat de vogel over Hawaï vliegt wisten de voorvaderen van de Maori (die komen van Hawaï) dat er verderop op de oceaan land moest zijn. Want waar vliegt die vogel anders heen. En als de Maori overlijden wacht hun geest op Farwell Spit op de trek van de Bar-tailed-Godwit, zodat ze 1 keer per jaar met ze mee kunnen reizen naar het moederland, Hawaï. Er waren dus vandaag waarschijnlijk ook veel geesten, maar die hebben we gemist.

Charles is dan zo gezegd Kiwi, maar als hij koppen telt in de bus horen we ineens “één, twee, drie,…” over de microfoon. En als hij de rit over drijfzand of een hoge zandduin spannend vindt gaat hij zingen: dadadadaaaa. Hij vertelt over haring en midden in zijn verhaal gebruikt hij Nederlandse woorden als hij de engelse lastig vindt uit te spreken, zoals kokkels. We voelen ons erg op ons gemak met zo’n gids. 

Halverwege bekijken we de vuurtoren waar we lunchen en daarna stoppen we bij zandduinen. Berna doet een knietest en rent van de duinen af. Ja, ze werken nog perfect. Onderweg zien we het karkas van een walvis en een karkas van een zeehond, en een slapende grote zeeleeuw.  Na 7 uur zijn we weer terug bij het vertrekpunt, en hebben we een perfecte dag achter de rug.

Arien