Dierenvrienden?
21 februari 2024 - Punakaiki, Nieuw-Zeeland
Vandaag is het een lange rijdag (bijna 5 uur) geweest maar het resultaat mag er zijn: een huisje aan de westkust (ook wel bach genoemd, naar bachelor omdat ze meestal wat klein zijn, iig de wat oudere) met 10 meter voor ons de zee die op de rotsen kapot slaat. Wat we ook kapotslaan zijn de vele zandvliegjes die ons levend opeten. Hopelijk vinden we snel een goede spuitbus!
En meeuwen staan op de loer of wij ons avondeten wel opeten, ze kijken het brutaal van ons bord. Het dierenrijk is blijkbaar blij met onze komst.
Zoals bijna iedereen van jullie wel zal weten is mijn moeder twee weken voor Kerst overleden. Zij kon het niet meer volhouden om ons naar Nieuw-Zeeland te zien gaan en te horen en zien wat we hier meemaken. De foto die op haar kist stond is met mij mee in de koffer gegaan en nu staat ze in elk huisje op een mooie plek, mee te kijken. De meeste dagen zijn er enkele momenten dat ik aan haar denk. Vandaag was een dag dat ik heel verdrietig ben, dat ik haar niet net zoals Arien bijna elke dag even kan videobellen. 20 jaar geleden stuurde ik een kaart en belde 2 keer. Videobellen zou nu geweldig zijn geweest. Ik kom op plekken die zij ook heeft gezien. We hebben samen herinneringen hier liggen. En ik ben verdrietig om alles wat met haar ziek zijn en overlijden te maken heeft, dat ze weg is, iemand die mijn hele leven bij me is geweest. Woorden schieten me nu tekort om dat gevoel te verwoorden.
Arien komt, al bellend met haar moeder, naar binnen gestormd. Ze is twee vingers en een oor kwijt aan de zandvliegen...
Berna
aan je moeder moet denken, verdriet en blijheid wisselen elkaar af… je moeder zou ook willen dat je ervan genoot, zeker weten 🥰 wel vervelend dat ook de zandvliegen aan jullie denken 🫣
Laat de zon maar lekker in je gezicht schijnen.
Veel liefs en een dikke knuffel voor jullie allebei, Mariet