Met dank aan de wetenschap en met name de orthopedie

Vandaag staat Mount Taranaki op het programma. Deze keer geen pruttelende vulkaan maar eentje die slaapt, en vaak met zijn hoofd in de wolken zit. Bij het opstaan zien we echter een besneeuwde top, precies zoals op de plaatjes. We zorgen dat we op tijd op pad gaan maar opeens staan we in een file. Een file richting de parkeerplaats van waar we onze wandeling beginnen. Echter, we horen van de verkeerswachter dat de parkeerplaats volstaat en dat we moeten wachten tot er auto's terugkomen. Pas dan kan er weer iemand op. Hm, zo staan we bijna drie kwartier in de wacht totdat er genoeg ruimte is voor ons. Een aantal ongeduldige automobilisten heeft zich dan al langs de filerij gewurmd.

We kiezen een wandeling uit van in totaal 3 uur. Zullen wij wel iets langer over lopen maar het lijkt ons wel te doen... Al lopend door een sprookjesbos verbazen we ons weer over het vele mooie groen waar het zonlicht doorheen schijnt. Een paar steile stukken zijn voorzien van ladders en trappen. Verder is het goed opletten want het pad is een en al boomwortel, rotsen en kuilen. Dit eerste stuk tot aan een hut zou 1,5 uur lopen zijn maar na 2 uur klauteren en glibberen raken we wat vermoeid, en het bos is ook wel veel bos. En we komen niemand tegen. Uiteindelijk na 2,5 uur lopen komen we aan bij een berghut waar we neerploffen en wat kunnen eten. De 2,5 km op de borden is volgens Ariens horloge 4,2 km, ja zo loop je dus veel langer. Maar we blijven goedgemutst al denkt Arien dat het wel eens donker kan worden voordat we onze auto weer zien.

Vanuit de berghut lopen we nog een stuk omhoog en ja hoor, de vulkaan hult zich in de mist. We zijn ondertussen boven de boomgrens en hebben geweldig uitzicht over de regio. De terugweg gaat over in een echte gravelqweg waarover we in 1,5 uur weer bij de auto zijn. En, al onze gewrichten hebben het gehouden!!! Ik kan me niet herinneren hoe lang het geleden is dat ik zo'n wandeling heb gemaakt. Mijn nieuwe knie houdt zich geweldig, en de rechter waarin voor Kerst nog een spuit is gezet gaat ook prima. Leve de knie-wetenschap! We zijn zeker wel moe maar hebben nauwelijks pijntjes. Dat ik na 9 maanden al weer zo kan wandelen, daar wordt ik erg blij van! En Arien ook!

De hele wandeling was uiteindelijk 8,1 km waar we 4 uur over gedaan hebben, 433 hoogtemeters 😀. Ik weet t, geen tempo voor de Vierdaagse, maar toch een prestatie. Nu uitbuiken van een snelle hap in Te Popo gardens, ons logeeradres. Met een tuin waar boogschutters jaloers op zouden worden, Luppo: het staat vol met 3d-dieren uit Zuid Afrika, neushoorns, leeuwen, olifanten....maar wel van ijzer 😅...